Bugünlerde biraz dalgınım, hafızamı zorluyorum sık sık... Çocukluğumu hatırlamak için. İnsan çocukluğunda yaşadıklarını ebeveyn olunca kendi çocuğuna uyguluyormuş. Düşündüm gerçekten hak verdim. Nesilden nesile aktarılan genler gibi çocukluğumuzda yaşadığımız iyi, kötü her şeyi bizde kendi çocuğumuza aktarıyoruz. Aktarmayıpta ne yapacaktık diyenler olabilir :) ya da bunun neresi kötü ki diyenler.... Aslında ortalama olarak iyi bir çocukluk geçirdiyseniz belki de çok fazla endişe etmenize gerek olmayabilir. Ama biraz sıkıntılı bir çocukluk döneminden geçtiyseniz, kendi benliğinizde geliştirdiğiniz savunma mekanizmaları, korku, endişe ve daha bilumum zımbırtıyı farkında olarak veya olmayarak çocuğunuza aktarmış oluyorsunuz. Aktardıklarımız sadece çocukluğumuzla sınırlı değil, aynı zamanda anne ve babalarımızdan öğrendiğimiz anne-baba rol modellerini, çocuk yetiştirmeyle ilgili doğru bilinen tüm yanlışları gelecek nesillere aktarıp devamlılığını sağlıyoruz. Öyle az buz bir iş yapmıyoruz yani :)
